Przykładowe terapie
Udar Mózgu
WSKAZANIA
| 14-79 lat | |
| Męska lub żeńska (Ciąża nie jest przeciwwskazaniem do terapii Lokomatem, niemniej jednak należy ją wykluczyć lub potwierdzić przed rozpoczęciem leczenia Lokomatem |
|
| Stabilny |
|
| Kontrola trzymania głowy | |
| Ogólna afazja | |
| Bierny ROM bioder, kolan i stawów skokowych umożliwiający normalną kinematykę zgodną ze wzorcem chodu w pozycji pionowej |
PRZECIWSKAZANIA
| Waga > 135 kg (Niewłaściwe lub niebezpieczne dopasowanie uprzęży spowodowane gabarytami ciała pacjenta) |
|
| Nie ma ograniczeń wzrostowych, pod warunkiem, że odległość pomiędzy linią stawu kolanowego oraz krętarzem większym jest nie krótsza niż 35 cm i nie dłuższa niż 47 cm | |
| Odleżyny i owrzodzenia interferujące z miejscem mocowania uprzęży lub mankietów ortez. Obecność niegojących się owrzodzeń kończyn dolnych |
|
| Poważne niedociśnienie ortostatyczne (> 30 mmHg przy zmianie pozycji lub objawy niedociśnienia ortostatycznego), spoczynkowe RR skurczowe > 160 mmHg lub rozkurczowe RR > 90 mmHg. Zaburzenia rytmu serca, bradykardia. Choroby serca z niedokrwieniem mięśnia sercowego, niewyrównana cukrzyca | |
| Ciężka osteoporoza z dużym ryzykiem złamań kości długich; głównie u pacjentów długotrwale unieruchomionych | |
| Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego lub kolanowego, bóle stawowe |
PARAMETRY NA POCZĄTKU TERAPII
| 1.0 - 1.5 km/h (wolny trening motoryczny. Prosimy zwrócić uwagę, że standardowy wzorzec chodu może być zmieniony, np. ROM biodra = 90 %). 1.5- 2.0 km/h. W miarę postępu pierwszej sesji, jeżeli pacjent demonstruje poprawę pewności siebie i poczucie komfortu w Lokomacie, szybkość można zwiększać do maksymalnie 2 km/h. (Z powodu spastyczności oraz habituacji do systemu: niższa szybkość może być bardziej korzystna dla poprawy siły mięśni i jakości chodu) |
|
| Należy stosować maksymalne tolerowane obciążenie. Jeżeli pacjent nie potrafi osiągnąć dobrego prostowania kolan w czasie fazy pozycji, wówczas należy zwiększyć odciążenie. Na podstawie literatury oraz własnych doświadczeń wiemy, że początkowe odciążenie powinno wynosić od 40-60% ciężaru ciała pacjenta. Początkowo lepiej zastosować nieco większe odciążenie niż wymagane przez pacjenta | |
| Początkowo 20 - 30 min lub według tolerancji pacjenta |
|
| 100% | |
| Początkowo skupione na jednej fazie, tj. pozycji lub kołysania. Zanim pacjent oswoi się ze sprzężeniem zwrotnym, szybkość bieżni powinna być wolna. Należy pacjentowi wyjaśnić działanie sprzężenia zwrotnego |
PARAMETRY W DALSZEJ CZĘŚCI TERAPII
| Zwiększana stopniowo do 2.6 km/h. Jeżeli pacjent dobrze sobie radzi z chodzeniem, toleruje wyższe szybkości to można je zwiększać. Prosimy zwrócić uwagę, że wraz ze zwiększeniem szybkości powyżej 2.6 km/h konieczna może być zmiana innych parametrów chodu (np. zakresu ruchów w stawie biodrowym) |
|
| Zmniejszanie odciążenia w czasie. Odciążenie należy stopniowo zmniejszać, aż do uzyskania obciążenia pełnym ciężarem ciała pacjenta lub do momentu, gdy obciążenie uniemożliwia postawienie kroku przez pacjenta. Za każdym razem, gdy zmniejsza się odciążenie, należy pamiętać, że pacjent może tolerować nowe obciążenie tylko przez krótki czas i konieczny będzie powrót do wyższej wartości. Celem powinno być stopniowe wydłużanie czasu, w którym pacjent toleruje niższe poziomy odciążenia aż do osiągnięcia obciążenia pełnym ciężarem ciała przez cały czas trwania sesji | |
| 45 - 55 minut. Czas treningu nie powinien być wydłużany pomiędzy kolejnymi sesjami o więcej niż 10 minut. Celem jest osiągnięcie czasu sesji wynoszącego do 45-55 minut ciągłego chodzenia z minimalnymi przerwami w trakcie. Ostatnie 2-3 minuty sesji powinny być traktowane jako ochłodzenie, wówczas należy zwiększyć stopień odciążenia zmniejszając wysiłek pacjenta |
|
| Na początku codziennie, potem 3x w tygodniu | |
| Po osiągnięciu przez pacjenta szybkości chodzenia 2.6 km/h przy minimalnym odciążeniu, wartość siły prowadzącej należy stopniowo zmniejszać celem stawiania dalszych wyzwań pacjentowi. Przy sile prowadzącej wynoszącej 100% Lokomat zapewnia pełną asystę ćwiczącemu, podczas gdy przy sile prowadzącej wynoszącej 0% nie ma asysty Lokomatu dla wykonywanych przez pacjenta ruchów. Wartość siły prowadzącej powinno się zmniejszać tak, aby pacjent mógł utrzymać właściwy cykl chodu (np. potrafił oderwać paluch w czasie fazy kołysania i odpowiednio prostował kolana w czasie fazy pozycji), aczkolwiek powinna być ona wystarczająco niska, aby zmuszać pacjenta do wysiłku. Zwłaszcza w przypadku porażenia połowiczego siłę prowadzącą dla chorej strony należy zmniejszyć tak, aby zmusić pacjenta do jej używania (Terapia indukowana siłą) | |
| Zaleca się stosowanie sprzężenia zwrotnego u pacjentów bez afazji lub innych zaburzeń neuropsychologicznych. Należy wówczas zastosować sprzężenie zwrotne dotyczące tylko jednej części ciała (tylko biodro lub kolano, jednej fazy – kołysania lub pozycji, nie przeciążając pacjenta). Celem zwiększenia motywacji można również stosować zachęty słowne |
Ocena wyników
Chodzenie:
- mEFAP (Baer i wsp., Stroke 2001)
- Wytrzymałość chodu (6 min)
Głównym celem leczenia jest poprawa zaburzeń i osiągnięcie zdolności stabilnego chodu po powierzchni płaskiej, co obejmuje:
- Zwiększenie szybkości chodu
- Zwiększenie wytrzymałości chodu
- Poprawę równowagi statycznej i dynamicznej
- Poprawę symetrii funkcjonalnej
- Poprawę korekcji zaburzeń
INNE ASPEKTY
Podnośnik stóp Zastosowanie podnośników stóp jest zalecane, zwłaszcza po stronie porażonej lub celem zapewnienia zgięcia grzbietowego stopy w czasie fazy kołysania. Stopień napięcia pasów powinno się stopniowo zmniejszać aż do braku konieczności jego stosowania Narzędzia oceny L-ROM: nie jest powszechnie stosowany
L-FORCE: Brak informacji (stosowany głównie w celach naukowych)
L-STIFF: najczęściej stosuje się ocenę sztywności